Let’s go outside

Outside the box.

Ik plaats niet snel een foto van mijn mannetje hier, maar soms moet je een uitzondering maken omdat het verhaal erachter zo mooi is.

Juffen en meester dag op groep/school vandaag. Hij houdt niet het aanraken van zijn huid, dus schminken is een brug te ver. Het gevoel van het natte kwastje over zijn huid is een kwelling voor hem. Toch besloot hij, misschien na wat aandringen of toch een gevoel van groepsdruk, het toch te proberen. Superstoer!

Maar al snel kwam hij erachter dat hij het gevoel toch niet kon handelen en besloot dat het genoeg was.

Waar anderen zullen zeggen dat het niet af is, liet mijn zoon een heel sterk staaltje out of the box denken zien. Hij is namelijk geen half af beertje, hondje of clowntje. Nee, hij is een cirkel!

Zo is het jongen, jij bent een cirkel, en laat nooit iemand je door een vierkant of driehoekig vormpje duwen. Blijf jij maar mooi een cirkel 😇

Watching the wheels

People say I’m crazy

Doing what I’m doing

….

“Surely, you’re not happy now, you no longer play the game”

….

I’m just sitting here watching the wheels go round and round

I really love to watch them roll

No longer riding on the merry-go-round

I just had to let it go

Sinds mijn diagnose vinden mensen mij autistischer. Dat klopt.

39 jaar lang speelde ik een rol. Deed ik alsof ik begreep waarom ik deed wat ik deed. Omdat het hoorde, omdat iedereen dat zo deed en omdat dat het normaal was. Dat ik continue in staat van extreme stress was deed er niet toe, dat hoorde kennelijk bij het leven. Het eeuwig moe zijn, jezelf rot voelen en het gevoel alsof je mijlenver van de maatschappij staat. Een burnout betekende alleen maar dat je erbij hoorde en dat die dan nooit meer overging betekende dat je jezelf wat harder onder je hol moest trappen..

Sinds mijn diagnose weet ik dat dat voor mij niet is hoe het werkt. Dat de normaal niet normaal is voor mij.

Ik heb geleerd om voor mijzelf de normaal te creëren. En dat bestaat in mijn geval uit enorm veel duidelijkheid.

Een veel gebruikte methode in ‘autismeland’ is de ‘geef me de 5 methode’ van Colette de Bruin. Ik zal een keer uitgebreider schrijven over deze methode, maar het komt er op neer dat het belangrijk is om altijd de puzzel, bestaande uit 5 stukjes compleet te hebben voor rust en minder stress.

De puzzel bestaat uit: wie, wat, waar, hoe en wanneer. Hoe meer puzzelstukjes hoe meer rust het geeft.

In mijn geval, maar zeker ook in het geval van mijn zoon betekend het ontbreken van een puzzelstukje onrust. Een stukje missen geeft plaats in het hoofd voor zelf opvullen van dat stukje. En meestal wordt dat stukje dan niet opgevuld met een passend stukje in dezelfde kleur, maar met een zwart stukje wat helemaal niet bij de puzzel past.

Voor anderen zal het misschien heel lastig zijn als ik aangeef dat ik meer duidelijkheid nodig heb. Concrete afspraken. Niet ‘dat komt wel goed’ of ‘dat zien we dan wel’, maar duidelijk wie, wat, waar, hoe en wanneer.

Ik plan graag, weken vooruit zelfs. Zodat ik tijd genoeg heb om de puzzelstukjes te verzamelen. Vaak wordt dit als gek gezien, een last, of totaal onnodig. ‘Maak je niet druk’ hoor ik vaak, en diegene die het uitspreekt heeft geen besef hoe dat kwetst. Want ik maak mij niet druk, ik probeer juist te zorgen dat ik mij niet druk ga maken. ‘Vertrouw er maar gewoon op dat het goed komt’ is er ook zo eentje. Het is geen kwestie van geen vertrouwen hebben. Het is een kwestie van weten wat ik nodig heb en het opvullen van onduidelijkheid. Het is een kwestie van zelfbescherming. Want ik weet waarop ik vast ga lopen, en wil alleen die vastlopers maat proberen te elimineren.

Mijn grootste beperking is niet mijn hoofd, mijn grootste beperking is onbegrip. Of onkunde te begrijpen wat ik nodig heb van anderen. Mijn beperking is niet geen vertrouwen in anderen hebben, mijn beperking is niet labiel zijn of geestelijk gehandicapt. Mijn beperking is dat anderen niet kunnen zien dat hun normaal mijn normaal niet is. Terwijl ik wel kan zien wat hun normaal is en daar jarenlang in meebewogen heb. Mijn beperking is dat ik niet meer wil meebewegen in een ander zijn normaal maar gewoon de wens heb dat mijn normaal naast die van de maatschappij kan bestaan. Dat ik niet meer hoef te overleven, maar ook gewoon mag leven. Zonder masker en Zonder acteren. En dat ik vooral niet raar aangekeken of belachelijk gemaakt wordt als ik mijn puzzel compleet wil krijgen om maar te zorgen dat ik zo min mogelijk stress heb.

Imagine that.

You’ve got a friend in me

Al ruim 20 jaar hebben we honden. Toen Ziva vorig jaar overleed waren we ervan overtuigd dat er geen nieuwe zou komen. Ons gezin is immers al druk genoeg. Financieel is het toch weer een kostenplaatje, en we hebben geen auto voor lange wandelingen in ander gebied of strand.

Maar naarmate ik langer geen hond om mij heen had merkte ik steeds meer hoe ik vastliep. Ik kwam niet meer buiten, en miste steeds erger mijn maatje. Dat was het moment waarop ik het besef had dat de hond die ooit gekomen was als hulphond voor T16 eigenlijk nog het meeste mijn hulphond was.

En zo kwam uiteindelijk toch een lief klein Macedonisch meisje bij ons wonen.

Vandaag gaat niet oke. Al dagen kan ik mijn lepels amper aanvullen, en loop ik tegen van alles aan. Al weken elke keer mensen over de vloer ivm de naderende renovatie. Onrust in de buurt met veel luide machines, stoepen die open liggen en luid schreeuwende en rokende mannen onder mijn ramen ivm het de aanleg van glasvezel. Veel afspraken op de agenda komende weken, veel verwachtingen van dingen die “ik wel even doe” voor anderen. Veel levend verlies en veel onzekerheden.

Toen vanmorgen mijn wederhelft (nee, even niet mijn lief 😅) met de opmerking kwam dat er dan morgen waarschijnlijk “even wat gaatjes in het plafond van de woonkamer gemaakt worden” omdat ze moeten kijken waarom de vloer van de bovenverdieping zo doorzakt, Was het genoeg.

Meltdownmodus.

Gáátjes? In MIJN PLAFOND? Zijn ze nou helemaal achterlijk geworden. Al vier jaar leef ik met “doe maar niet te veel in huis want de renovatie komt eraan”, al vier jaar probeer ik van een huis met heel veel achterstallig onderhoud toch iets te maken. En fan willen ze nu maar random wat gaten in mijn plafond maken? Ik woon toch verdorie niet in een kraakpand?!

Dat plafond stond ineens symbool voor alles wat teveel was de afgelopen tijd. Teveel vreemden in mijn huis, teveel afspraken, teveel loze beloftes van de woningbouwvereniging, teveel herrie om mij heen, te warm, bleugh mensen, en ga zo maar door. Mijn huis is mijn bubbel en het feit dat er überhaupt zo makkelijk wordt gedacht over “even wat gaatjes maken” in mijn bubbel, alsof die er niet al genoeg waren is, was in meltdownmodus onbegrijpelijk.

Maar goed, terug naar meltdownmodus en de reden waarom ik dit blogje schreef. Meltdownmodus is niet mooi, het is veel hard praten, snikken, janken met lange uithalen en snot. Veel snot.

En ineens was ze daar, mijn bange Macedonische meisje. Ze sprong half op mijn schoot en legde haar kop tegen mij aan. Mijn lieve Nova die zelf zo weinig begrijpt van de wereld die mij komt troosten.

In the heat of the meltdown

En daarom zal er altijd, tot de dag van mijn dood een hondje aan mijn zijde blijven. Zonder functioneer ik gewoon niet. Mijn eigen hulphond. Die zelfs zojuist de trap probeerde te trotseren omdat ze mij zocht toen ik even naar boven was gegaan om alleen en in een donkere kamer te zijn.

Ik ga mijn schoenen zoeken en een rondje met mijn meisje. Inclusief rood huilhoofd.. maar dat maakt mij niet uit, want zij, zij is de zon en de maan voor mij.

My heart will go on.

Levend verlies

Een rondje over Google geeft de volgende resultaten:

Wist je dat het proces dat je als ouder van een zorgintensief kind doormaakt kunt vergelijken met het rouwproces na het overlijden van een dierbare? In zo’n situatie verlies je niet je kind, maar je verliest wél de verwachting van een gezond kind. Psychologen noemen deze rouw ‘levend verlies’: steeds terugkerende gevoelens van verdriet en rouw bij ouders van een kind met een beperking of chronische aandoening. Levend verlies blijft een leven lang bestaan. Het komt en gaat vaak in golven en kan je overvallen op momenten dat je het niet verwacht. Bijvoorbeeld als een ander kind in dezelfde leeftijd een ontwikkelingsstap maakt die je je eigen kind zo snel nog niet ziet doen: met de fiets naar school gaan, zelfstandig wonen, gaan studeren, verkering krijgen…

bron: Esther van Dinteren

Als je kind leer- gedrags- en/of ontwikkelingsproblemen heeft, doet dat veel met jou als ouder. Je moet misschien accepteren dat je kind nooit datgene gaat bereiken wat je graag voor hem of haar zou willen. Je maakt je, soms ernstige, zorgen over de toekomst van je kind. Dat is levend verlies, onzichtbaar verdriet

Bron: balans

Onze orthopedagoog zei het jaren geleden al tegen ons, het hebben van een kind met autisme geeft eigenlijk telkens weer een rouwproces.

Dat klonk toen echt totaal belachelijk, maar nu ik inmiddels al jaren onderweg ben en zelf ook de diagnose gekregen heb weet ik als geen ander dat het klopt. En ik kan je vertellen dat levend verlies soms loodzwaar is.

Op de meest rare momenten besluipt het mij, en maakt mij dan ineens intens verdrietig. Alle dingen die zo als vanzelfsprekend zijn als je kinderen krijgt die wij niet kunnen ervaren en meemaken.

Als ouder droom je vaak over de toekomst van je kinderen, als vanzelf denk je dingen als: als ze zelf later kinderen hebben. Tot het besef komt dat die later helemaal niet zo vanzelfsprekend is, dat eigenlijk alles 1 grote vraag is.

Kunnen ze zelfstandig wonen? Zullen ze ooit liefde vinden, een baan, een diploma, rijbewijs, kinderen, vrienden, een eigen leven.

In deze tijd van diploma uitreikingen, jaarafsluitingen, schoolkamp, schoolreis en al die andere normale dingen merk ik weer hoe dicht aan de oppervlakte het levend verlies ligt.

Soms jank ik dan maar even een paar uurtjes mijn ogen uit mijn kop, en dan ga ik maar weer door. De toekomst in, whatever will be will be.

Maar voor vandaag ben ik gewoon even zielig, heb ik veel zelfmedelijden, snot en drama. Morgen ga ik er wel weer voor 🙂

Ground control to major Tom

Shutdown.

De term meltdown kennen we hier al jaren, de bui waarin alles teveel wordt. Te vergelijken met een kernreactor. De druk loopt zo hoog op dat de reactor in meltdown gaat. Een meltdown uit zich bij ons allemaal anders. Ik ga vaan een uurtje of twee huilen of vreselijk opruimen terwijl ik flink mopper. L6 gaat gillen en huilen, zichzelf pijn doen. T16, in de spaarzame keren dat ze het heeft heeft zelfbeschadiging gedrag, en verbouwd de halve kamer door gooien met kussens en dergelijke.

Maar toch was dat niet wat ik voel als ik al mijn lepels opgebruikt heb en daarna niet kan bijtanken. Iemand in een autisme voor vrouwen groep beschreef het als een shutdown. Er is gesignaleerd dat de kernreactor richting een meltdown kan gaan en alle extra systemen zijn uitgeschakeld om ervoor te zorgen dat de reactor gekoeld blijft.

In mijn geval: ik had gisteren ingepland om bij te tanken van een fijne, maar drukke dag zaterdag. Toen werd mijn man ziek. Zo ziek dat hij zijn bed inging. Op racedag (dus veel feitjes van mijn puber met preoccupatie voor f1) en een jongetje wat ook aan het bijkomen was van de dag dus heel luid en onbereikbaar was.

En toen kwam de shutdown. Binnen no time een lichaamstemperatuur van 39.8 , en duidelijke executieve functies die niet meer werken. Zoals niet meer op de meest simpele woorde komen (diepvries, rugzak), extreem vaak vergeten wat je deed alles kwijt zijn. Maar het heeft ook weerslag op dingen als lopen. Zo was het met het rondje met de hond dus zo dat ik die iets hogere stoeptegel niet meer kon incalculeren en ik dus languit op het trapje van het bruggetje lag.

Een shutdown is misschien wel enger als een meltdown, een meltdown duurt kort en is heftig, maar bij een shutdown lijk je de meest simpele executieve functies weer terug te moeten verdienen. Nadat ik vanmorgen nog een paar uurtjes heb geslapen merk ik dat ik er weer een beetje ben, maar het is nog enorm bewolkt in mijn hoofd. Dus zo af en toe lijkt het alsof ground control zijn best doet het missie centrum te bereiken maar er toch wat ruis op de lijn zit. Komt goed, hopelijk draait mijn kernreactor snel weer gewoon effectief Kunnen we weer opladen tot de volgende crisissituatie 😅

I got a feeling

Verstoorde pijnperceptie.

Een woord wat vaag klinkt, en het hele concept is minstens net zo vaag. Toen T16 klein was was ik altijd de meest ontaarde moeder in de speeltuin. Als ze namelijk ergens vanaf lazerde bleef ik zitten. Door andere moeders werd ik aangesproken: ‘heey je kind is gevallen hooe’en mijn antwoord was altijd: ‘laat haar maar naar mij toekomen’.

Als ze namelijk zelf opstond en naar mij toe kwam kon ik gelijk inschatten of er iets erg mis was. Met een gebroken been kan je niet lopen dus als ze zou komen lopen kon ik dat iig uit sluiten. Ze huilde namelijk niet als ze zich enorm pijn gedaan had. Daarintegen kon ze een iniminie speldenprikje aan bloed hebben en dan ging ze dagenlang bijna dood.

L6 is niet anders. Ooit kreeg hij een hete pan soep over hem heen, gelukkig niet kokend maar heet genoeg. Terwijl ik hem onder de douche zijn luier uittrok en op zijn romp de rode brandplekken zag verschijnen stond hij te juichen en te lachen want ‘het regende gehaktballen’. Eenmaal gekoeld en behandeld liep hij dus ook direct weer naar het gas en de pan, om hetzelfde te doen want het was zo grappig.

Hij heeft echter 1 groot nadeel, hij heeft ook een enorme verstoorde pijnperceptie als het gaat om zijn haar. Het doet hem letterlijk pijn als we iets aan zijn haar moeten doen. Hij heeft enorm dik haar, dus het moet wel echt af en toe gebeuren. En gezien de temperaturen van de komende dagen was deze ochtend weer zo een moment.

De tondeuse gaat dan altijd standaard op stad 3, veel te kort maar garantie voor weer een paar maanden geen ellende aan zijn hoofd. Moord en brand gilt hij dan, en we moet hem letterlijk met twee mensen vasthouden. Bij mij standaard dat ik na afloop even naar boven ga om flink te janken, want het lijkt echt zo ontzettend veel op mishandeling.. Maar het is weer klaar, en zoals altijd is hij er blij mee, want korte haren voelen zoveel fijner.

Voor nu even lekker ontprikkelen in het badje, want het heeft hem weer veel gekost. Maar stiekem doe ik wel een Dora dansje.

“Het lukte, het lukte het lukte yeah, yes we did it”

Spoon full of sugar

Ooit kwam ik voor het eerst via een lieve internetvriendin voor het eerst in aanraking met de lepeltheorie. Inmiddels is het voor mij een waardevol hulpmiddel geworden om te omschrijven hoe ik afwegingen moet maken wat ik op een dag kan doen.

Op Wikipedia, (Linkje) en vele andere plaatsen op internet staat de theorie goed uitgelegd. Het is een hulpmiddel wat bij veel mensen die chronisch ziek zijn, mentale klachten of vermoeidheidsklachten wordt gebruikt. Voor het makkelijk leg ik nog even  uit hoe het voor mij werkt

Per dag heb ik een aantal lepels, en alles wat ik doe kost een lepel. Zijn de lepels op ben ik in feite over mijn grens heen gegaan en is de kans op meltdown of overprikkeling groot. ‘Reservelepels’ gebruiken betekend dagenlang van de rel en oververmoeid. In mijn geval verschilt het nogal hoeveel lepels ik per dag heb. Dat hangt samen met hoe ik geslapen heb en hoeveel er de dagen ervoor gebeurt is. Ik kan dus in mijn geval ook lepels opsparen.

Een plaatje wat ik van het internet plukte om de theorie een beetje te ondersteunen:

Een voorbeeld: aanstaande zaterdag is onze kleinzoon jarig. Iets waar ik heel graag bij wil zijn. Schoonzoon is zo lief ons op te komen halen, en dan gaan we in de loop van de dag met de trein terug. Ik weet van tevoren dat mij dit enorm veel lepels gaat kosten. Even met het voorbeeld van hierboven:

  • Een autorit (4 lepels)
  • Een sociaal event (5 lepels)
  • Ov (4 lepels)
  • Standaard uit bed komen, klaar maken (3 lepels)

Standaard wordt uitgegaan van 12 lepels per dag, simpel rekensommetje betekend dus dat er op zo een dag hoe dan ook teveel lepels doorheen gaan.

Gelukkig heb ik lichamelijk niet veel problemen en kan ik er dus voor zorgen dat ik, gevoelsmatig wat meer lepels ter beschikking heb. Door de dagen ervoor de agenda leeg te houden en het rustig aan te doen. Ook zorg ik ervoor dat ik de dagen na een dag waarvan al bekend is dat het veel lepels vraagt een lege agenda heb zodat ik bij kan tanken.

Vanmiddag begin ik alvast met lepels sparen, dus ga lekker in de zon met een kop thee. Zònder lepeltje!

In het verleden was ik mij niet zo bewust van mijn eigen kunnen. Ik sprak vaak af, om er op het laatste moment achter te komen dat ik al dusdanig weinig lepels had om überhaupt te kunnen functioneren , laat staan mijn afspraak na te komen.

Gelukkig ben ik mij er tegenwoordig van bewust hoe het werkt, en kan aan de hand van deze theorie inschatten of ik iets kan, en wat ik moet doen om het wel te kunnen. Zo moet ik afwegingen maken of dingen het waard zijn. Als ik iets moet doen waarvan ik weet dat het in 1 keer mijn ‘lepel quotum’ kost vraag ik mij dus serieus af of het mij dat waard is. Want aan je lepel quotum zitten betekend vier ‘blokdagen’ in de agenda (vier dagen die ik dus blok om ervoor te zorgen dat op de dag zelf er wat meer ruimte is.) Twee ervoor en twee erna)

Voor dagen als aanstaande zaterdag is het simpel, die zijn te leuk en belangrijk om te missen. Maar per ‘lepelverslindende’ afspraak vraag ik mij dus tegenwoordig af of ik erin wil investeren, lepels wil investeren 🤣

Wat het niet makkelijk maakt dingen te ondernemen voor ons gezin is dat we natuurlijk drie mensen met autisme binnen ons gezin hebben. Dus drie verschillende lepel systemen waar rekening mee gehouden moet worden. Het maakt het allemaal niet makkelijker, maar het is extra fijn als het dan toch lukt.

Vanmiddag begin ik alvast met opsparen van lepels dus ga ik lekker in de zon zitten met een mega pint thee. Zònder lepeltje!

Switched to overload

Tranen rolden over zijn wagen.

“Mijn hoofd doet zo gek”. Wist hij nog net uit te brengen.

Al dagen was er voorbereiding. Met pictos en woordelijk bevestiging. Op dinsdag zou hij een uurtje later naar de groep gaan. De juffies wisten ervan en alles leek in orde. Tot hij met de tranen over zijn wangen naast mij zat vanmorgen. Met elke minuut dat het na 8 uur werd werd het moeilijker, want in zijn hoofd was het al veel te laat.

Zijn hoofd begon steeds meer vast te lopen, en de paniek ging steeds hoger. Ondanks de voorbereidingen kon hij de verandering niet aan.

Uiteindelijk, na compleet vastlopen besloten we dat naar groep gaan geen optie meer was. Hij bleef huilen want zijn hoofd deed zo gek.We gingen dus maar even naar de speeltuin, in de hoop dat dat zou werken. Gelukkig bracht het inderdaad wat rust. Nu oververmoeid op de bank Encanto kijken. Voor de 1 miljoenste keer, want herhaling geeft rust.

Maar wat is het moeilijk hem steeds meer te zien worstelen, steeds beperkter te zien worden.

The silicone chip inside his head got switched to overload. And nobody is going to school today, we gonna make him stay at home.

Paperback writer

Vanmorgen kwam ik hem tegen , dit ‘pareltje’ van Rumag, of eigenlijk: mijn lief stoorde zich deze ochtend aan dit pareltje van rumag:

En tegenwoordig reageer ik niet meer op dit soort berichten, ik weet mijzelf zelfs meestal genoeg in te houden om de comments niet te lezen.

Maar ineens bedacht ik mij, hier heb ik nou een blog voor! Kan ik toch even mijn ei kwijt over dit soort dingen. En laat ik eens gek doen, ik maak zelfs een categorie aan voor dit soort dingen, want ik kom ze echt veel te veel tegen.

Want weet je, rumag, ik tank namelijk nooit ronde getallen op de meter. Want ondanks dat ik met veel bloed, zweet en busladingen tranen mijn rijbewijs heb rij ik zelden. Het verkeer is namelijk te druk, onvoorspelbaar en te luid om normaal te kunnen functioneren. Sterker nog, ik merk dat zelfs fietsen mij vaak teveel wordt tegenwoordig. In een studentenstad zijn er namelijk nogal veel onvoorspelbare types op leenfiets of leenbrommer, bezorgtypes op elektrische fietsen en meer van dat soort lastige factoren.

Want ik ben namelijk niet ‘ronde getallen autistisch’ of ‘alles op dezelfde volgorde of kleur autistisch’ ik ben zelfs niet ‘een beetje autistisch’. Ik ben gewoon ouderwets ‘gediagnosticeerd autistisch’. Dat betekend dat ik 24/7 moet leven met de karaktertrekken die door jullie, en zoveel anderen als grappig wordt beschouwd.

Als ik een drukke dag heb, met veel afspraken buiten de deur, zoals afgelopen dinsdag ben ik daarna letterlijk twee dagen ziek. Twee dagen kan ik niet functioneren omdat ik in 1 dag teveel hooi op mijn beperkte vorkje nam. Twee dagen lang kan het mij dan geen moer schelen of er ronde getallen zijn of dat de getallen zijn, of dat de m&ms op kleur liggen. Twee dagen lang kan ik net aan zorgen voor de basisbehoeften voor mijn gezin, en dan ook nog ergens voor mijzelf.

Een beetje autistisch of ‘autistische trekjes’zijn dan ook opmerkingen die ik liever vandaag dan morgen zie verdwijnen. Om maar te zwijgen over ‘we zijn allemaal wel een beetje autistisch’. Joh? De volgende keer dat jij een blinde tegenkomt vertel jij hem dan dat je ook ‘blinde trekjes’ hebt? Iemand die doof is vertel je ook dat ‘we allemaal wel een beetje doof zijn?

Nee, dat doe je niet, maar waarom dan wel als het gaat om een diagnose binnen het mentale spectrum. Waarom wordt daar altijd grappig over gedaan terwijl er zoveel mensen dagelijks mee worstelen.
Zoveel.

Back for good

En toen was er niets.

Mijn site, waar ik al ruim 15 jaar op blogde, de laatste tijd wat minder maar toch regelmatig verdween in het niets. Gehackt en geen mogelijkheid tot terughalen. Ik ga eens kijken of ik de komende tijd belangrijke blogjes kan terughalen via bijvoorbeeld de wayback machine. Maar voor nu een fris, schoon blad.

En eigenlijk is dat ook wel prima. Want de laatste tijd voelt mijn leven ook als een nieuw, fris blad. Na mijn diagnose vier jaar geleden leerde ik mezelf opnieuw kennen, of eigenlijk eindelijk kennen.
De laatste tijd voel ik weer de drang te bloggen, te delen hoe mijn leven is. Mijn leven als Ik, de vrouw, de echtgenote, de moeder, het baasje, de autimam en de autist. Inside AUT dus, want het leven wordt voor mij altijd door een autisme bril bekeken.