I’m friends with the monster

I’m friends with the monster that’s under my bed

Get along with the voices inside of my head

You’re tryin’ to save me, stop holding your breath

And you think I’m crazy, yeah, you think I’m crazy

Eminem & Rihanna

Mijn oudste kreeg haar diagnose in de tijd dat de DSM (de ‘bijbel’ als het gaat om stempeltjes geven in de mentale sector) nog niet alles op 1 hoop gegooid had.

Tegenwoordig heb je ASS, een autisme spectrum stoornis. Vroeger was dat echter veel gespecificeerder. Je had autisme, met subcategorie pdd-nos, klassiek autisme (de mensen die gezien worden als ‘zwaar’ autisme), Asperger of MCDD.

MCDD is autisme, maar heeft als extraatje veel angsten, iets wat ze tegenwoordig dan weer een ‘gegeneraliseerde angststoornis’ noemen. Maar goed, T16 kreeg dus ooit de diagnose MCDD. Inmiddels zijn we zover dat zoon ook de notitie MCDD in zijn dossier heeft staan, en ik weet zeker dat als we nog onder de DSM 4 gediagnosticeerd waren dat zowel hij als ik onder de MCDD zouden vallen.

Maar het mag niet meer, we hebben allemaal ASS. PUNT. Wat op zich jammer is, want er is zo een verschil in problematiek tussen iemand met asperger en iemand met klassiek autisme, pddnos of MCDD. Maar goed, dat is stof voor een ander logje.

Angsten it is. Angsten die zomaar ineens kunnen ontstaan en ook nergens op slaan. Zo kan zoon ineens, zoals van de week ineens bang zijn voor kaas. Ja kaas. KAAS. Don’t ask, het is niet uit te leggen…

Dochter en ik hebben inmiddels geleerd onze angsten goed te relativeren, maar neemt niet weg dat ze er zijn. We handelen ermee en dat gaat over het algemeen zonder dat iemand er wat van merkt. Corona heeft er niet aan geholpen en gezorgd dat de angsten voor veel mensen, sociale situaties en openbaarvervoer die zij en ik delen toch weer een behoorlijke terugslag heeft. Wordt aan gewerkt, maar kost veel energie.

Maar het vervelende van die angsten is dat ze zomaar, ineens de kop op kunnen steken. Van de week was er een voorval in de straat, ik wil er niet veel over kwijt op een open site, maar het was genoeg om angsten weer te triggeren. Gisteren toen ik ramenlapte en mijn geveltuintjes aan het bijhouden was merkte ik ineens dat ik enorm ‘aan’ sta als ik buiten ben. Als ik een deur open hoor gaan in de straat is daar het gevoel van paniek, de angst voor nieuwe escalatie.

Hoewel de situatie ook goede dingen bracht, ik heb fijne gesprekken gevoerd met mensen die ik in de 4 jaar dat ik hier woon nog nooit gesproken heb, en dat bevestigd mijn gevoel van in een hele fijne buurt wonen. Maar toch is helaas die angst moeilijk te beteugelen. Ik merk dat mijn gordijnen weer langer dichtzitten, ik zachtjes praat als ik in de tuin zit en het moeilijk vind om met de hond rond te gaan. Allemaal uit angst dat iemand zijn of haar gelijk bij mij wil halen en ik dat helemaal niet wil horen.

Ik besef mij dat dit voor mensen die er niet mee te maken hebben echt debiel klinkt, maar zie mijn angsten als een soort hik. Het komt op en je kan er niets anders mee dan ermee handelen en wachten tot het over gaat.

Met mijn logs wil ik een klein inkijkje geven in mijn hoofd, ons leven. In de hoop dat er wat extra begrip komt, maar vooral in de hoop dat gezien wordt dat ondanks mijn extra struggles ik ook gewoon een goed functionerend mens ben. Sterker nog, dat de helft van de mensen waarmee ik in aanraking kom waarschijnlijk niet eens merken dat er iets ‘anders’ is aan mij. Maar ik wil vooral mensen die met hetzelfde strugglen een hart onder de riem steken, je bent niet alleen.

Voor nu ga ik de gordijnen open gooien en de zaterdagmarkt trotseren. Het leven is te leuk om lang stil te staan of te veel te laten bepalen bij en door stomme angsten. En misschien, laat ik dat monster onder mijn bed ook nog even vrij rennen vandaag!