And they called it puppylove..

Ik was een paar dagen weg deze week met de kinderen. Feestjes, drukte en veel prikkels.

Op gegeven moment maakte ik de opmerking tegen iemand: is het gek als ik mijn hond meer mis als mijn man? Als vanzelf sprekend was dat heel gek en werd het ook bevestigd door de ander.

Maar weet je, eigenlijk was het wel waar…

Van mijn lief wist ik dat hij genoot van de rust, even bij kon tanken en wel voor zichzelf zou zorgen. Mijn hond daarintegen was ik nog niet zo zeker van.

Vanaf het allereerste moment dat ze in mijn armen gelegd werd was het namelijk mijn hond, en ik was haar mens. Waar ik ga, gaat zij. Wat dat aan gaat heeft ze haar taak als autismehulphond direct heel serieus genomen.

En waar ik het soms even heerlijk vind zonder mijn man te zijn om weer even te beseffen wat je mist en hoeveel je van elkaar houdt, merkte ik dat ik zonder mijn hond echt niet oke functioneerde.

Als ik merk dat ik zwaar aan mijn grens zit qua prikkels ga ik even met de hond een rondje. Die paar momenten op de dag zorgen ervoor dat ik de druk van mijn intensieve gezin kan filteren.

Die vlucht had ik nu niet, en miste dat echt enorm. Nova voelt veilloos aan als het niet oke gaat en zoekt mij dan op, ‘vraagt’ om een rondje zodat ik even bij kan tanken.

Een hulphond is niet zomaar een huisdier. Het is een verlening van jezelf, een soort medicijn en datgene wat ervoor zorgt dat het niet mis gaat.

Dus ja, ik miste mijn hond enorm.. en zij mij kennelijk ook, want sinds ik thuis ben logt ze continue vrijwel op mijn voeten te slapen. Mijn lieve, harige schaduw šŸ„°

(En nee dat betekent niet dat ik meer van mijn hond hou dan van mijn man. Zonder mijn man is mijn reden om door te gaan, mijn hond helpt mij te herinneren hoe dat doorgaan ook alweer werkt. )

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.