English man in New York.

Ik sta op je netvlies,

Maar je ziet mij niet.

Je hoort mijn klanken

Maar je verstaat mij niet.

Je ziet mijn pijn,

Maar je voelt hem niet.

Je ziet mijn tranen,

Maar je droogt ze niet.

Ik zit ver, misschien voor jouw idee gevangen, in mijn toren. Mijn toren in mijn verre, afgelegen wereld. Onbereikbaar, ongrijpbaar. Ik hoor je mopperen gelukkig niet, begrijp niet hoe ‘gek’ ‘achterlijk’ of ‘niet normaal’ je mij vind.

Jij ziet mijn handicap,

En ik? Ik zie mijzelf, en mijn fantasieën, de kleuren, de klanken. Ik zie het ritme van de regen en de sterrennacht in alle kleuren.

Ik zie Lennon.

En wie zie jij?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.