My heart will go on.

Levend verlies

Een rondje over Google geeft de volgende resultaten:

Wist je dat het proces dat je als ouder van een zorgintensief kind doormaakt kunt vergelijken met het rouwproces na het overlijden van een dierbare? In zo’n situatie verlies je niet je kind, maar je verliest wél de verwachting van een gezond kind. Psychologen noemen deze rouw ‘levend verlies’: steeds terugkerende gevoelens van verdriet en rouw bij ouders van een kind met een beperking of chronische aandoening. Levend verlies blijft een leven lang bestaan. Het komt en gaat vaak in golven en kan je overvallen op momenten dat je het niet verwacht. Bijvoorbeeld als een ander kind in dezelfde leeftijd een ontwikkelingsstap maakt die je je eigen kind zo snel nog niet ziet doen: met de fiets naar school gaan, zelfstandig wonen, gaan studeren, verkering krijgen…

bron: Esther van Dinteren

Als je kind leer- gedrags- en/of ontwikkelingsproblemen heeft, doet dat veel met jou als ouder. Je moet misschien accepteren dat je kind nooit datgene gaat bereiken wat je graag voor hem of haar zou willen. Je maakt je, soms ernstige, zorgen over de toekomst van je kind. Dat is levend verlies, onzichtbaar verdriet

Bron: balans

Onze orthopedagoog zei het jaren geleden al tegen ons, het hebben van een kind met autisme geeft eigenlijk telkens weer een rouwproces.

Dat klonk toen echt totaal belachelijk, maar nu ik inmiddels al jaren onderweg ben en zelf ook de diagnose gekregen heb weet ik als geen ander dat het klopt. En ik kan je vertellen dat levend verlies soms loodzwaar is.

Op de meest rare momenten besluipt het mij, en maakt mij dan ineens intens verdrietig. Alle dingen die zo als vanzelfsprekend zijn als je kinderen krijgt die wij niet kunnen ervaren en meemaken.

Als ouder droom je vaak over de toekomst van je kinderen, als vanzelf denk je dingen als: als ze zelf later kinderen hebben. Tot het besef komt dat die later helemaal niet zo vanzelfsprekend is, dat eigenlijk alles 1 grote vraag is.

Kunnen ze zelfstandig wonen? Zullen ze ooit liefde vinden, een baan, een diploma, rijbewijs, kinderen, vrienden, een eigen leven.

In deze tijd van diploma uitreikingen, jaarafsluitingen, schoolkamp, schoolreis en al die andere normale dingen merk ik weer hoe dicht aan de oppervlakte het levend verlies ligt.

Soms jank ik dan maar even een paar uurtjes mijn ogen uit mijn kop, en dan ga ik maar weer door. De toekomst in, whatever will be will be.

Maar voor vandaag ben ik gewoon even zielig, heb ik veel zelfmedelijden, snot en drama. Morgen ga ik er wel weer voor 🙂

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.