The face that she keeps in a jar by the door

Het lukt mij niet, zelfs met de beste wil van de wereld.

Momenteel zit ik in een periode van zware overvraging. Mijn ideeën en principes opzij zetten, doorgaan terwijl het eigenlijk niet kanen grenzen continue verzetten. Lichamelijke pijn die daardoor niet uit te filteren is en een staat van continue moe zijn.

Normaal gesproken lukt het mij wel om ’the face ‘ op te zetten en te gaan. Sociaal wenselijk gedrag te vertonen en te maskeren. Angsten het hoofd te bieden en te gaan. Maar kennelijk is dat het gedeelte wat mijn lijf nu even op pauze gezet heeft.

Het is geen geheim dat L. slecht slaapt. Al zes jaar bijna niet. Momenteel heeft ook hij een periode dat hij slechter slaapt als normaal. Voor zover dat mogelijk is. Hoewel hij toen hij niets moest in de vakantie tot half 10 sliep. En juist die paar weken van iets meer dan 4 uur slaap hebben mij genekt. Ik kan er nu niet meer inkomen, het lukt nu even niet terug te gaan naar de nachten van voorheen. Ik ben gebroken in de ochtend en mijn lijf doet zeer van het vechtende mannetje naast mij in bed.

Een ieder die ooit in Delft is geweest weet dat fietsen hier een sport apart is. Je moet ergens best een beetje levensmoe zijn om hier op de fiets te stappen, dus eigenlijk zou het voor mij ideaal zijn.

Maar het lukt mij niet. Het lukt mij niet de ochtendspits in te gaan, niet op een veilige manier iig. De fietsende kinderen met geen idee wat ze nou willen, studenten, bezorgers, auto’s, trams, veranderde situaties en deelscooters zijn te veel, een totale overload binnen een paar minuten. Een overload lijd tot niet meer kunnen focussen en met een enorm drukke kleuter van 26 kilo achterop is dat niet heel veilig.

Ben zijn scoot is al weken gezeur. Medipoint die afspraken niet nakomt, leenmodellen die al kapot afgeleverd worden en meer van dat soort gezeik. Met als gevolg dat we nu, na negen weken reparatie nog steeds geen.vervoer hebben want Lennon op meekan. En dat is kut, want zijn school zit best een eindje weg.

Het verhaal is dus simpel, maar heel erg ruk: het mannetje kan dus niet naar behandelgroep en school momenteel. Ben kan hem niet brengen, en hoe graag ik ook zou willen, ik kan het momenteel echt echt echt niet. Niet veilig iig.

En dat is kut, dat voelt kut. Want mijn hoofd vult dan weer in dat er gedacht gaat worden dat ik niet in staat ben voldoende voor mijn kind te zorgen, dat ik de schoolgang saboteer of dat ik gewoon te moeilijk doe en een schop onder mijn hol nodig heb.

Een oplossing voor dit alles is er niet 1,2,3. Ja, een goed werkende scoot zoals hij door WMO is toegewezen, maar dat is een te lastig vraagstuk kennelijk. Taxivervoer is ook niet zomaar een oplossing, want L. zijn angsten maakt dat hij niet zomaar in een auto bij een ander stapt. Dat moet eerst opgebouwd worden met leuke dingen.

Het is moeilijk, het is zwaar, mede doordat mijn hoofd zich te druk maakt over wat anderen (lees: hulpverleners) er wel niet van moeten denken.

Ben ik sterk omdat ik toegeeft dat iets even niet lukt of ben ik een zwakkeling, slechte moeder en ontneem ik mijn kind de kans te laten zien dat hij nog kan groeien.

Ik weet het even niet. Hoewel ik voor mijzelf het antwoord wel weet. Ik ga mijn gezicht oppoetsen, the face that i keep in a jar by the door. Want zal hem snel weer nodig hebben.

I’m still standing

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.