The silicone chip inside her head.

Snikkend weet ik nog net uit te brengen: “maar het moeilijkste van autistisch zijn vind ik dat ik tegenwoordig zelf zo goed weet hoe beperkt ik ben.”

Er staan twee hele drukke weken op de agenda, en voor de grap heb ik na drie drukke dagen op ons planbord geschreven ‘Opname gesticht’. Voor de grap, maar eigenlijk weet ik dat het niet zo grappig is. Want hoe leuk de dagen ook gaan zijn, het gaat te veel vragen.

En daar ben ik mij pijnlijk van bewust. Bewust dat ik eigenlijk geen druk leven kan hebben heb ik dat wel wordt ik depressief, zoals vandaag, veel te snel boos op mijn liefdes of ga ik gewoon teveel huilen.

En kennelijk is het feit dat ik weet dat de overprikkeling eraankomt al genoeg om mij van de rel te brengen. En het ontbreken van een aantal ‘puzzelstukjes’ voor de komende dagen werkt daar niet aan mee. Het wordt te warm voor het originele plan, maar plan B is niet duidelijk.

Dus vandaag een vastgelopen hoofd. Ik kan letterlijk niets anders dan een beetje hangen en ademhalen.

Het steeds groter wordende besef dat dit mijn beperking is vind ik enorm lastig. Ik wil zo graag. Zo graag een baan hebben zodat we meer ruimte hebben de kinderen een goed leven te geven, sociaal te zijn, dagjes weg, vakanties en weet ik wat nog meer.

Maar het lukt niet.

Het kan wel.

Maar dan heb ik binnen no time weer een burn out, heb ik continue ruzie met de mensen om mij heen. Zal ik waarschijnlijk geen 45 worden.

Mental health issues, bij gebrek aan een mooi Nederlands woord, zijn geen ziekte, maar het maakt wel dat je het leven met een beperking lijd. Omdat de maatschappij niet ingesteld is op “ons auti’s” alles sneller, harder, drukker moet. En dat mijn gevoel van een beperking hebben steeds groter maakt naarmate mijn capaciteit te maskeren en mee te gaan met de flow kleiner wordt door het ouder worden.

Vrijdag wordt ik 42. Dat is 42 jaar van meedoen met de maatschappij die niet ingericht is om mensen met autisme comfort te bieden. 42 jaar net doen alsof het wel lukt.

42 jaar ik ben mijzelf niet of al die jaren nooit geweest.

Maar heey, ik kreeg wel een bloemetje van mijn zoon šŸ„°

EĆ©n gedachte over “The silicone chip inside her head.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.