Watching the wheels

People say I’m crazy

Doing what I’m doing

….

“Surely, you’re not happy now, you no longer play the game”

….

I’m just sitting here watching the wheels go round and round

I really love to watch them roll

No longer riding on the merry-go-round

I just had to let it go

Sinds mijn diagnose vinden mensen mij autistischer. Dat klopt.

39 jaar lang speelde ik een rol. Deed ik alsof ik begreep waarom ik deed wat ik deed. Omdat het hoorde, omdat iedereen dat zo deed en omdat dat het normaal was. Dat ik continue in staat van extreme stress was deed er niet toe, dat hoorde kennelijk bij het leven. Het eeuwig moe zijn, jezelf rot voelen en het gevoel alsof je mijlenver van de maatschappij staat. Een burnout betekende alleen maar dat je erbij hoorde en dat die dan nooit meer overging betekende dat je jezelf wat harder onder je hol moest trappen..

Sinds mijn diagnose weet ik dat dat voor mij niet is hoe het werkt. Dat de normaal niet normaal is voor mij.

Ik heb geleerd om voor mijzelf de normaal te creëren. En dat bestaat in mijn geval uit enorm veel duidelijkheid.

Een veel gebruikte methode in ‘autismeland’ is de ‘geef me de 5 methode’ van Colette de Bruin. Ik zal een keer uitgebreider schrijven over deze methode, maar het komt er op neer dat het belangrijk is om altijd de puzzel, bestaande uit 5 stukjes compleet te hebben voor rust en minder stress.

De puzzel bestaat uit: wie, wat, waar, hoe en wanneer. Hoe meer puzzelstukjes hoe meer rust het geeft.

In mijn geval, maar zeker ook in het geval van mijn zoon betekend het ontbreken van een puzzelstukje onrust. Een stukje missen geeft plaats in het hoofd voor zelf opvullen van dat stukje. En meestal wordt dat stukje dan niet opgevuld met een passend stukje in dezelfde kleur, maar met een zwart stukje wat helemaal niet bij de puzzel past.

Voor anderen zal het misschien heel lastig zijn als ik aangeef dat ik meer duidelijkheid nodig heb. Concrete afspraken. Niet ‘dat komt wel goed’ of ‘dat zien we dan wel’, maar duidelijk wie, wat, waar, hoe en wanneer.

Ik plan graag, weken vooruit zelfs. Zodat ik tijd genoeg heb om de puzzelstukjes te verzamelen. Vaak wordt dit als gek gezien, een last, of totaal onnodig. ‘Maak je niet druk’ hoor ik vaak, en diegene die het uitspreekt heeft geen besef hoe dat kwetst. Want ik maak mij niet druk, ik probeer juist te zorgen dat ik mij niet druk ga maken. ‘Vertrouw er maar gewoon op dat het goed komt’ is er ook zo eentje. Het is geen kwestie van geen vertrouwen hebben. Het is een kwestie van weten wat ik nodig heb en het opvullen van onduidelijkheid. Het is een kwestie van zelfbescherming. Want ik weet waarop ik vast ga lopen, en wil alleen die vastlopers maat proberen te elimineren.

Mijn grootste beperking is niet mijn hoofd, mijn grootste beperking is onbegrip. Of onkunde te begrijpen wat ik nodig heb van anderen. Mijn beperking is niet geen vertrouwen in anderen hebben, mijn beperking is niet labiel zijn of geestelijk gehandicapt. Mijn beperking is dat anderen niet kunnen zien dat hun normaal mijn normaal niet is. Terwijl ik wel kan zien wat hun normaal is en daar jarenlang in meebewogen heb. Mijn beperking is dat ik niet meer wil meebewegen in een ander zijn normaal maar gewoon de wens heb dat mijn normaal naast die van de maatschappij kan bestaan. Dat ik niet meer hoef te overleven, maar ook gewoon mag leven. Zonder masker en Zonder acteren. En dat ik vooral niet raar aangekeken of belachelijk gemaakt wordt als ik mijn puzzel compleet wil krijgen om maar te zorgen dat ik zo min mogelijk stress heb.

Imagine that.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.