You’ve got a friend in me

Al ruim 20 jaar hebben we honden. Toen Ziva vorig jaar overleed waren we ervan overtuigd dat er geen nieuwe zou komen. Ons gezin is immers al druk genoeg. Financieel is het toch weer een kostenplaatje, en we hebben geen auto voor lange wandelingen in ander gebied of strand.

Maar naarmate ik langer geen hond om mij heen had merkte ik steeds meer hoe ik vastliep. Ik kwam niet meer buiten, en miste steeds erger mijn maatje. Dat was het moment waarop ik het besef had dat de hond die ooit gekomen was als hulphond voor T16 eigenlijk nog het meeste mijn hulphond was.

En zo kwam uiteindelijk toch een lief klein Macedonisch meisje bij ons wonen.

Vandaag gaat niet oke. Al dagen kan ik mijn lepels amper aanvullen, en loop ik tegen van alles aan. Al weken elke keer mensen over de vloer ivm de naderende renovatie. Onrust in de buurt met veel luide machines, stoepen die open liggen en luid schreeuwende en rokende mannen onder mijn ramen ivm het de aanleg van glasvezel. Veel afspraken op de agenda komende weken, veel verwachtingen van dingen die “ik wel even doe” voor anderen. Veel levend verlies en veel onzekerheden.

Toen vanmorgen mijn wederhelft (nee, even niet mijn lief šŸ˜…) met de opmerking kwam dat er dan morgen waarschijnlijk “even wat gaatjes in het plafond van de woonkamer gemaakt worden” omdat ze moeten kijken waarom de vloer van de bovenverdieping zo doorzakt, Was het genoeg.

Meltdownmodus.

GƔƔtjes? In MIJN PLAFOND? Zijn ze nou helemaal achterlijk geworden. Al vier jaar leef ik met “doe maar niet te veel in huis want de renovatie komt eraan”, al vier jaar probeer ik van een huis met heel veel achterstallig onderhoud toch iets te maken. En fan willen ze nu maar random wat gaten in mijn plafond maken? Ik woon toch verdorie niet in een kraakpand?!

Dat plafond stond ineens symbool voor alles wat teveel was de afgelopen tijd. Teveel vreemden in mijn huis, teveel afspraken, teveel loze beloftes van de woningbouwvereniging, teveel herrie om mij heen, te warm, bleugh mensen, en ga zo maar door. Mijn huis is mijn bubbel en het feit dat er Ć¼berhaupt zo makkelijk wordt gedacht over “even wat gaatjes maken” in mijn bubbel, alsof die er niet al genoeg waren is, was in meltdownmodus onbegrijpelijk.

Maar goed, terug naar meltdownmodus en de reden waarom ik dit blogje schreef. Meltdownmodus is niet mooi, het is veel hard praten, snikken, janken met lange uithalen en snot. Veel snot.

En ineens was ze daar, mijn bange Macedonische meisje. Ze sprong half op mijn schoot en legde haar kop tegen mij aan. Mijn lieve Nova die zelf zo weinig begrijpt van de wereld die mij komt troosten.

In the heat of the meltdown

En daarom zal er altijd, tot de dag van mijn dood een hondje aan mijn zijde blijven. Zonder functioneer ik gewoon niet. Mijn eigen hulphond. Die zelfs zojuist de trap probeerde te trotseren omdat ze mij zocht toen ik even naar boven was gegaan om alleen en in een donkere kamer te zijn.

Ik ga mijn schoenen zoeken en een rondje met mijn meisje. Inclusief rood huilhoofd.. maar dat maakt mij niet uit, want zij, zij is de zon en de maan voor mij.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.