If i only could, make a deal with God

Ik ken een vrouw, verloor haar been.
Verschrikkelijk voor haar. Weken revalidatie, haar hele huis aangepast.
Trippelstoel, rolstoel, scootmobiel, douche stoel, traplift, de stoep voor haar huis en weet ik wat nog meer. Alles moest geregeld en werd in de weken van revalidatie allemaal geleverd en verbouwd. Maar het lukte, toen ze twee maanden na haar operatie kwam ze thuis in een gespreid hoog/laag bedje.
Haar mentale verwerking van het verlies van haar been kon beginnen. Wat zeker niet makkelijk was, maar gelukkig kreeg ze een intensief na traject waarbij ze 1 keer in de week opgehaald wordt met de taxi om een hele dag in het revalidatie centrum door te brengen met al haar behandelaren en een goed geestelijk gezondheidsteam achter zich.
Ze krijgt alle hulp waar nodig, huishoudelijk, veel bezoek en belangstelling en steun van iedereen.
Superfijn voor haar, want ik gun het het lieve mens ook, en ze is zelf heel blij met alle goede hulp die ze krijgt.

Ik ken ook een vrouw die al jaren worstelt met een mentale beperking/probleem/aandoening/ziekte weet ik veel hoe je het wil noemen. Ze gaat maar door met zorgen en geeft zichzelf elke keer weer een schop onder haar hol zodat ze net de grens weer over hupt. Recentelijk merkte ze dat haar kont zeer deed van alle schoppen en de stuitte ze bij de volgende grens die ze even voorbij wilde hupsen op een muur waar Donald Trump vol jaloerzie naar zou kijken. Ze trok aan de bel.
De wachtlijst voor geestelijke gezondheidszorg bungelt nu ergens rond een jaar.
Vele normale taken lukken haar niet meer, zo is haar kind naar school brengen een taak die in een keer al haar lepels voor de dag erdoor heen jaagt. Fietsen met een mannetje van 26 kilo achterop door verkeer dat om haar heen raast, onvoorspelbare mensen in het verkeer, laag staande zonnetjes en vooral heel veel geluid geven haar binnen no time een overload.
Maar het moet, want er is geen andere optie. En zoals iemand van de week al tegen haar zei: ja, het is nog even doorzetten tot er wel weer een andere optie is….

Nog even doorzetten, dat is wat ze elke keer weer te horen krijgt.
Kijk maar of het wel lukt.
Maar wat nou als tegen de eerste vrouw gezegd zou zijn: kijk maar of je zonder je been toch de trap op komt? Huppa, stap op de fiets en kijk maar hoever je komt met maar 1 been?
Even doorzetten, het komt vanzelf weer goed.
Belachelijk he? Haar been groeit immers nooit meer terug, en lopen en fietsen is zonder been nou eenmaal niet mogelijk.

Het zal niemand verbazen dat ik die tweede vrouw ben, de roepende in de woestijn.
En ik hoop dat met deze blog er misschien iemand is die beseft hoe lastig het is een mentaal ‘probleem’ te hebben.. Om net even anders dan de standaard te zijn. Want ook al mis ik geen been, gelukkig niet, ik voel wel een beperking. Ik kan namelijk niet meedoen met het leven zoals verwacht wordt dat je het leeft. Een baan, een gezin, sociale contacten onderhouden en ook nog een leuk mens blijven lukt mij niet. Maar bij mij worden er adviezen gegeven als ‘nog even volhouden’, ‘even doorzetten’ of ‘kijk maar of het toch wel lukt’.
Als ik zoals nu, een tijdelijk moeilijkere periode heb waarin ik gewoon veel minder lepels heb als normaal zijn er legio aan mogelijkheden, aanpassingen en hulpmiddelen die aangedragen worden. Ik zie er van buiten toch gezond uit…

Vanmorgen heb ik ondanks alle pijn in mijn lijf (wanneer ik geen lepels meer heb filtert mijn hoofd mijn chronische dystrofiepijn niet goed meer weg en zit mijn pijnlevel bij ontwaken al op 6-7) mijn extreme moeheid en alle alarmbellen die ik in mijn hoofd hoorde, toch mijn kind naar groep gebracht. Hij zou naar mijn beste weten immers onderzoeken krijgen, en die zijn belangrijk. Dus ‘kijk maar of het wel gaat’ was geen optie, ik moest hem op behandelgroep krijgen.
Toen ik bij thuiskomst een appje las met daarin ‘morgenochtend start ik met het onderzoek van Lennon’ kon ik dus alleen maar huilen. Morgenochtend dus weer alle alarmbellen negeren en keihard tegen die Donald Trump muur aanknallen.

Nog even volhouden

Even doorzetten

Het zal toch wel weer lukken.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.