Paperback writer

Vanmorgen kwam ik hem tegen , dit ‘pareltje’ van Rumag, of eigenlijk: mijn lief stoorde zich deze ochtend aan dit pareltje van rumag:

En tegenwoordig reageer ik niet meer op dit soort berichten, ik weet mijzelf zelfs meestal genoeg in te houden om de comments niet te lezen.

Maar ineens bedacht ik mij, hier heb ik nou een blog voor! Kan ik toch even mijn ei kwijt over dit soort dingen. En laat ik eens gek doen, ik maak zelfs een categorie aan voor dit soort dingen, want ik kom ze echt veel te veel tegen.

Want weet je, rumag, ik tank namelijk nooit ronde getallen op de meter. Want ondanks dat ik met veel bloed, zweet en busladingen tranen mijn rijbewijs heb rij ik zelden. Het verkeer is namelijk te druk, onvoorspelbaar en te luid om normaal te kunnen functioneren. Sterker nog, ik merk dat zelfs fietsen mij vaak teveel wordt tegenwoordig. In een studentenstad zijn er namelijk nogal veel onvoorspelbare types op leenfiets of leenbrommer, bezorgtypes op elektrische fietsen en meer van dat soort lastige factoren.

Want ik ben namelijk niet ‘ronde getallen autistisch’ of ‘alles op dezelfde volgorde of kleur autistisch’ ik ben zelfs niet ‘een beetje autistisch’. Ik ben gewoon ouderwets ‘gediagnosticeerd autistisch’. Dat betekend dat ik 24/7 moet leven met de karaktertrekken die door jullie, en zoveel anderen als grappig wordt beschouwd.

Als ik een drukke dag heb, met veel afspraken buiten de deur, zoals afgelopen dinsdag ben ik daarna letterlijk twee dagen ziek. Twee dagen kan ik niet functioneren omdat ik in 1 dag teveel hooi op mijn beperkte vorkje nam. Twee dagen lang kan het mij dan geen moer schelen of er ronde getallen zijn of dat de getallen zijn, of dat de m&ms op kleur liggen. Twee dagen lang kan ik net aan zorgen voor de basisbehoeften voor mijn gezin, en dan ook nog ergens voor mijzelf.

Een beetje autistisch of ‘autistische trekjes’zijn dan ook opmerkingen die ik liever vandaag dan morgen zie verdwijnen. Om maar te zwijgen over ‘we zijn allemaal wel een beetje autistisch’. Joh? De volgende keer dat jij een blinde tegenkomt vertel jij hem dan dat je ook ‘blinde trekjes’ hebt? Iemand die doof is vertel je ook dat ‘we allemaal wel een beetje doof zijn?

Nee, dat doe je niet, maar waarom dan wel als het gaat om een diagnose binnen het mentale spectrum. Waarom wordt daar altijd grappig over gedaan terwijl er zoveel mensen dagelijks mee worstelen.
Zoveel.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.